Gisteren stond ik aan de start van de triathlon in Geel. Een goeie training aangezien we deze week al terug de trainings volumes begonnen op te drijven. Beetje ‘tegen mijn zin’ want in het begin van de week (na het test event) was ik extreem moe. Maar orders van de coach waren direct terug trainen en werken en dan nu zondag een goe trainingske doen. Alles was chill tot ik 1u voor de start plots Jolien ook aan de start zag staan. Toen wist ik dat het iets steviger zou worden dan -een goe trainingske-.

Tijdens het zwemmen voelde ik me goed en kon ik soepel meezwemmen. Tot de laatste 100 meters waar ik na het keerpunt met een bedampte bril en tussen alle mannen Jolien haar zij even kwijt was. Ik probeerde te focussen waar ik moest uitkomen maar zag geen bal. -Gewoon blijven gaan dus en de belletjes voor je volgen dan kom je wel bij de swim exit- dacht ik. Op enkele seconde na Jolien kwam uit het water en verlieten we ook samen de eerste wissel. Ik nam het voortouw op de fiets en met haar ogen op mijn rug gebrand kon ik voelen dat ik geen meters nam op de fiets. Ik zat comfortabel en probeerde dan ook het tempo zo goed mogelijk te houden.

Ook wissel 2 richting het lopen was met Jolien op de hielen. We starten een mooi tempo en ook bij het opdrijven van het tempo ging Jolien mee. Het was mijn 5e wedstrijd in een 3weken + 1dag tijd. Dus ik twijfelde, wat doen we dacht ik, blijf ik mijn tempo lopen en loop ik 10km op kop om misschien de laatste 2km te kunnen weglopen of er af gelopen te worden. OF probeer ik haar toch ook even op kop te krijgen bij het ingaan van de 2e loopronde en gaan we voor de laatste 1km/500m. Ik had niet genoeg ‘vertrouwen’ in mijn lichaam om na afgelopen periode voor de eerste optie te gaan. Dus het werd de 2e. Ik probeerde te temporiseren en Jolien shoot me voorbij. Eens ze zag dat ik kon volgen viel het stil om vervolgens nog een cartouche te geven. Ik volgende een 3 tal km om dan de laatste 1,5 zij aan zij te lopen. Ik voelde me nog goed in het lopen. Op dit punt zou mijn trainer aan de kant mij vooruit roepen waar je het van een km ver kon horen. Hij kon er jammer genoeg niet bij zijn nadat zijn mama afgelopen week overleed. Ook had Ik hem nu eenmaal beloofd dat ik ging winnen. Voor hem en voor zijn mama. Dus toen we de laatste 500m versnelde deed ik er nog een schepje boven op en wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt had na de 1e ronde lopen.

De winst was binnen. 5e podium op een dikke 3 weken tijd. Deze ik voor jou en jouw mama coach. 💐

3 Comment on “Kwart in Geel

  1. Eerst en vooral super mega gedaan Charlotte. Je wordt sterker en sterker, zowel fysiek als mentaal. Het lijkt erop dat 2019 nog mooier wordt dan het succesjaar 2018! Je hard werken en doorzetting rijken je topprestaties aan. Blijf op dat elan en je kan met veel vertrouwen vooruit kijken.

    Ik dank je in het diepste binnen van mezelf dat je mijn moeder eert in deze overwinning !!
    Merci!!!!!

    Doe zeker zo verder

  2. Charlotte, jij hebt bakken vol talent.
    Blijf steeds in jezelf geloven en dit is het resultaat. Je bent een echte doorzetter en als je dan nog de overwinning opdraagt aan je coach en zijn mama dit heeft me tranen in de ogen. Je bent een topwijf!

    1. volledig akkoord !!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *